|
Hıristiyanları Katoliklerden Ayıran On Sebep
Katolikler gerçekten de Hıristiyan mı? Katolik
teolojisi Kutsal Yazılarla uyuşuyor mu?
Katolik doktrini, Kutsal Yazılar’a göre
tutarlı bir öğreti değildir. İşte, bu sebeple
Kutsal Kitap’la uyuşmaz. Bu çalışmamızda
Katolik öğretisiyle Kutsal Kitap öğretisi
arasındaki on farka değinerek aradaki uçurumu
göstereceğim. Eğer Katoliklik Kutsal Kitap’tan
değilse, o zaman gerçek Hıristiyanlığı da
temsil edemez.
15
Ağustos 2000 yılında Türkiye Episkoposlar
Konferansı adına, Mgr. Louis Pelatre tarafından
onaylanan ve Dominik Pamir’in Fransızca’dan
Türkçe’ye “Katolik Kilisesi’nin Din ve Ahlak
İlkeleri” olarak çevirmiş olduğu Katolik
Kateşizmi’nden alıntılar yapacağım. Aynı
zamanda, Roma Katolik Kilisesi’nin resmi
öğretileri olarak kabul edilen bu kitabı
Kutsal Kitap öğretileriyle karşılaştıracağım.
Ayrıca Fransızca’dan Türkçe’ye çevrilmiş
olan bu çevirideki bir çok ayrıntı, aynı
çevirinin 1994’te ABD basılmış olan İngilizce
Katolik Kateşizmi’yle uyuşmamaktadır.
1. Meryem:Ortak-Arabulucu ve Göklerin Kraliçesi
Katolik Görüşü:
“Onun içindir ki, Meryem Ana’ya (kutsal Bakire)
Kilise’de avukat, yardımcı, yardıma koşan, arabuluculuk
yapan diyorlar.”
“Tanrı tarafından ilk günahın (orijinal
günah) her türlü zararından muaf tutulan
lekesiz Bakire, yeryüzündeki yaşamını tamamladıktan
sonra, günahı ve ölümü yenen Rablerin Rabbi
Oğluna daha uygun olabilmek için ruhu ve
bedeniyle göğe çıkarıldı, Rab tarafından
evrenin Kraliçesi olarak yüceltildi.”
Kutsal
Kitap Görüşü:
Avukat-Savunucu
“Kim suçlu çıkaracak? Ölmüş, üstelik dirilmiş
olan Mesih İsa, Tanrı'nın sağındadır ve
bizim için aracılık(savunuculuk)
etmektedir.” (Romalılar 8:34;
ayrıca
İbraniler 7:25)
“Yavrularım, bunları size günah işlemeyesiniz
diye yazıyorum. Ama içimizden biri günah
işlerse, adil olan İsa Mesih bizi Baba'nın
önünde savunur.” 1 Yuhanna 2:1
Aracı
“Çünkü tek Tanrı ve Tanrı'yla insanlar arasında
tek aracı vardır. O da insan olan ve kendisini
herkes için fidye olarak sunmuş bulunan
Mesih İsa'dır.” 1 Timoteus 2:5
“Bu
nedenle, çağrılmış olanların vaat edilen
sonsuz mirası almaları için Mesih yeni antlaşmanın
aracısı oldu. Kendisi onları ilk antlaşma
zamanında işledikleri suçlardan kurtarmak
için fidye olarak öldü.” İbraniler
9:15
Yardımcı
“İşte Tanrı benim yardımcımdır, Tek desteğim
Rab'dir.” Mezmur 54:4
“Ben de Baba'dan dileyeceğim. O sonsuza dek sizinle
birlikte olsun diye size başka bir Yardımcı, Gerçeğin
Ruhu'nu verecek. Çünkü O aranızda yaşıyor ve içinizde
olacaktır.” Yuhanna 14:16-17
Göklerin Kraliçesi
“Çocuklar odun topluyor, babalar ateş yakıyor,
kadınlar Gök Kraliçesi'ne[i]
pide pişirmek için hamur
yoğuruyor. Beni öfkelendirmek için başka
ilahlara dökmelik sunular sunuyorlar.” Yeremya
7:18
“Tersine,
yapacağımızı söylediğimiz her şeyi kesinlikle
yapacağız: Gök Kraliçesi'ne[ii]
buhur yakacak, atalarımızın, krallarımızın,
önderlerimizin ve kendimizin Yahuda kentlerinde,
Yeruşalim sokaklarında yaptığımız gibi ona
dökmelik sunular dökeceğiz. O zamanlar bol
yiyeceğimiz vardı, her işimiz yolundaydı,
sıkıntı çekmiyorduk.” Yeremya 44:17
Gözlemler:
Katolikler’in Meryem’e vermiş oldukları
bazı ünvanlar sadece ve yalnızca Tanrı’ya
aittir. Kutsal Kitap insanlar için sadece
ve yalnızca tek aracı olduğunu söylüyor.
Bu aracı da Mesih İsadır(Solus Christus).
Kutsal Kitap’taki bu gerçeklere rağmen,
Romalı Katolikler ikinci bir kişiyi aracılık
görevine yükselterek Kutsal Yazılar’ı yalanlamış
ve aksini söylemiş oluyorlar.
Katolikler, İsa Mesih’in annesine putperestlerin
tanrıçası olan “Göklerin Kraliçesi” ünvanını veriyorlar.
Tanrı, “Göklerin Kraliçesi” ünvanından tiksiniyor,
çünkü Tanrı’nın yanında oturan ve O’nunla birlikte
evrene hükmeden bir kraliçe söz konusu bile değil. İsa
Mesih tektir.
“Çünkü Kuzu, rablerin Rabbi, kralların Kralı'dır.”
(Vahiy 17:14, 19:16).
Katolikler’in Meryem’e gösterdikleri ilahi saygı Kutsal
Yazılar’a hem yabancıdır, hem de bu davranış biçimi
Kutsal Yazılar tarafından lanetlenmiştir. Rabbimiz İsa
Mesih’in, annesi Meryem’le ilgili özel yorumlara veya
durumlara vermiş olduğu cevaba bakınız:
“İsa'nın annesiyle kardeşleri O'na geldiler, ama
kalabalıktan ötürü kendisine yaklaşamadılar. İsa'ya,
“Annenle kardeşlerin dışarıda duruyor, seni görmek
istiyorlar” diye haber verildi. İsa haberi getirenlere
şöyle karşılık verdi: “Annemle kardeşlerim, Tanrı'nın
sözünü duyup yerine getirenlerdir.” (Luka 8:19-21)
İsa bu sözleri söylerken kalabalığın içinden
bir kadın O'na, “Ne mutlu seni taşımış olan
rahme, emzirmiş olan memelere!” diye seslendi.
İsa, “Daha doğrusu, ne mutlu Tanrı'nın sözünü
dinleyip uygulayanlara!” dedi.(Luka 11:27-28)
2.
Meryem’in Tamamen Günahsız Doğması ve Bedensel
Olarak Göğe Alınması
Katolik Görüşü:
“…Tanrı’nın lütfu sayesinde Meryem ömrü
boyunca her türlü kişisel günahtan uzak
kaldı.”
“Tanrı
Havva’nın soyundan gelen Bakire Meryem’i
Oğlu’nun annesi olarak seçti. O “Lütufla
dolu”dur, “Kurtarıcılığın en kusursuz meyvesidir”:
Döllenmiş olduğu andan itibaren ilk günahın
lekesinden muaf tutulmuş ve ömrü boyunca
kişisel bir günah işlememiştir.”
“…Lekesiz Bakire…Oğluna daha uygun olabilmek için ruhu
ve bedeniyle göğe çıkarıldı, Rab tarafından evrenin
Kraliçesi olarak yüceltildi.”
Kutsal Kitap Görüşü:
“Çünkü herkes günah işledi ve Tanrı'nın
yüceliğinden yoksun kaldı.” Romalılar 3:23
“Yazılmış
olduğu gibi: “Doğru kimse yok, tek kişi
bile yok.” Romalılar 3:10
“Her yaşayan can benimdir. Babanın canı da, çocuğun canı
da benimdir. Ölecek olan, günah işleyen candır.”
Hezekiel 18:4
(Meryem Konuşuyor):
“...Ruhum, Kurtarıcım Tanrı sayesinde sevinçle coşar..”
Luka 1:47
Not:
Meryem günahsız olsaydı, bir kurtarıcıya ihtiyacı
olmazdı.
Gözlemler:
Vatikan, Meryem’in günahsız bir şekilde doğmuş olduğu
reklamını yapıyor. Meryem’in günahsız olarak doğduğunu
ve günahsız olarak yaşadığını iddia ediyorlar. Meryem
günahsız olarak yaşadığından, bedensel olarak da
ölemeyeceğini ileri sürüp, Meryem’in bedensel ve ruhsal
olarak göklere alındığını söylüyorlar.
Fakat Kutsal Kitap çok açık bir şekilde bu öğretiyi
reddediyor ve Rab İsa Mesih’ten başka hiç kimsenin
günahsız olarak doğmadığını söylüyor. Aynı zamanda,
Kutsal Kitap günahkarların ölmek zorunda olduğunu
söylüyor. Günahkarlar ölmek zorundadırlar ve bu durum
Meryem için de geçerlidir. O halde Meryem’in bedensel ve
ruhsal olarak ölmemiş olduğunu ve göğe alınmış olduğunu
söylemek yanlıştır ve putperestliktir.
Bazı Katolik teologlar, herkesin tamamen günahkar
olmadıklarını kanıtlayabilmek için ilginç açıklamalarda
bulunuyorlar. Herkesin günahkar olduğunu, fakat yine de
bu duruma bazı istisnaların olduğunu ileri sürerek ölü
doğmuş ve kürtaj edilmiş bebekleri bu duruma örnek
olarak gösteriyorlar. Ölü olarak doğmuş veya kürtajla
öldürülmüş olan bebeklerin günahsızlığını iddia ederek
Meryem hakkında ileri sürdükleri günahsızlık (istisna
olarak) iddiasını savunmaya çalışıyorlar.
Ne yazık ki, Kutsal Kitap hiçbir istisnaya yer vermiyor.
“Mesih’in dışında herkes günahlıdır” ifadesi herkesi
kapsamaktadır. Bu kavram, ölü olarak doğmuş veya
kürtajla öldürülmüş olan bebekleri de kapsar.
“Nitekim suç içinde doğdum ben, Günah içinde annem bana
hamile kaldı.” Mezmur 51:5
Bebekler günah içerisinde doğmuşlardır ve bilinçli bir
şekilde itaatsizlik edene kadar bu günahtan sorumlu
tutulmazlar. Ama herkes orijinal günahtan dolayı
yargılanacaktır. Bebekken ölmüş olanlar bile günahlı
benliklerinden dolayı yargılanacaklar. Zaten ölmüş
olmaları bile günahlı olduklarını gösterir, çünkü
günahın ücreti ölümdür.
Mezmur 51:5
herkesin günahkar bir doğayla doğmuş olduğunu
gösteriyor. İşte bu nedenle doğruluk yerine günahı
seçmemiz doğaldır. Bu öğretiye orijinal günah öğretisi
diyoruz. Herkes Adem’in günahından dolayı günahkar
sayılmıştır
(Romalılar 5:12).
Katolik Kilisesi de bebeklerin günahkar bir doğayla
doğmuş olduklarını öğretir. İşte bu nedenle,
temizlenebilmeleri için vaftiz olmaları gerektiğini
öğretir. (Bkz. Katolik Kilisesi’nin Din ve Ahlak
İlkeleri, Vaftiz Maddesi)
Meryem’in günahsızlığını açıklamaya çalışan başka bir
Katolik yaklaşımı da
Luka 1:28’i
ve
Luka 1:48’i
kullanmaya çalışır:
“Ve melek içeri girerek, ona şöyle dedi: Selam, Lütufla
Dolu Olan, Rab seninledir: sen kadınlar arasında en
bereketli olansın... Ve yüksek bir sesle yakararak şöyle
dedi: Kadınlar arasında en bereketli olan sensin ve
senin rahmindeki meyve bereketlidir.” Douay-Reims
Çevirisi (Katolik öğretisine uyarlanmış İncil çevirisi).
“Lütufla dolu” kavramı, Grekçe “kekaritomene”
kelimesinden gelir. Bu kelimenin kökeni “lütfedilen”,
“lütfa eren” anlamına gelen “karito”
kelimesidir. Katolikler’in çevirisine göre Meryem’in
lütufla dolu olması, Meryem’in günahsızlığının
göstergesidir. Aynı şekilde, “bereketli” olarak çevrilen
“eulogeo” kelimesi hem Meryem için, hem de Mesih
için kullanıldığından, Katolikler Meryem’in
günahsızlığını ileri sürerler. Meryem’i, günahsız olan
oğlu İsa Mesih’e denk tuttuklarından Meryem’i günahsız
saymaktadırlar.
Eğer bu iddialar doğruysa, tüm Hıristiyanlar da
günahsızdır, çünkü onlar da lütufla dolu olarak
bereketlenmiştir:
“Öyle ki, sevgili Oğlu'nda bize bağışladığı
yüce lütfu övülsün.” Efesliler 1:6
“O zaman Kral, sağındaki kişilere, ‘Sizler,
Babam'ın kutsadıkları (bereketledikleri-
eulogeo), gelin!' diyecek.
‘Dünya kurulduğundan beri sizin için hazırlanmış
olan egemenliği miras alın!” Matta 25:34
Meryem’in günahsız doğumuyla ilgili Kutsal Kitap’tan bir
destek bulmak kesinlikle olanaksızdır.
Katolikler, Meryem’in ölmeden bedensel olarak göğe
alınmış olduğunu savunmak için
Vahiy 12:1-6’yı
kanıt olarak göstermektedirler:
“Gökte olağanüstü bir belirti, güneşe sarınmış bir kadın
göründü. Ay ayaklarının altındaydı, başında on iki
yıldızdan oluşan bir taç vardı. Kadın gebeydi. Doğum
sancıları içinde kıvranıyor, feryat ediyordu. Ardından
gökte başka bir belirti göründü: Yedi başlı, on
boynuzlu, kızıl renkli büyük bir ejderhaydı bu. Yedi
başında yedi taç vardı. Kuyruğuyla gökteki yıldızların
üçte birini sürükleyip yeryüzüne attı. Sonra doğum
yapmak üzere olan kadının önünde durdu; kadın doğurur
doğurmaz ejderha çocuğu yutacaktı. Kadın bir oğul, bütün
ulusları demir çomakla güdecek bir erkek çocuk doğurdu.
Çocuk hemen alınıp Tanrı'ya, Tanrı'nın tahtına
götürüldü. Kadınsa çöle kaçtı. Orada bin iki yüz altmış
gün beslenmesi için Tanrı tarafından hazırlanmış bir
yeri vardı.”
Buradaki çocuğun Mesih olduğu açık gibi görünüyor (Vahiy
19:15; Mezmur 2:9). Bu gerçekten yola çıkan Katolikler,
kendi doktrinlerini desteklemek için, burada göksel
görkemle giyinmiş kadının Meryem olduğu sonucuna
varıyorlar.
Buradaki ayetleri dikkatlice incelediğimizde,
Katolikleri’nin yorumunun yanlış olduğunu görüyoruz. Ne
yazık ki, yaptıkları yorum Kutsal Yazılar temel alınarak
değil, Katolik gelenekleri ve bu geleneklerden ortaya
çıkan ön yargılar temel alınarak yapılmıştır. Bu
ayetleri dikkatli bir şekilde incelediğimizde Kutsal
Yazılar’ın buradaki kadının Meryem olduğu fikrini
çürüttüğünü görüyoruz. Kutsal Kitap’a göre bu ayetlerde
bahsedilen kadın İsraildir:
“Yusuf bir düş daha görüp kardeşlerine anlattı.
“Dinleyin, bir düş daha gördüm” dedi, “Güneş, ay ve on
bir yıldız önümde eğildiler.” Yusuf babasıyla
kardeşlerine bu düşü anlatınca, babası onu azarladı: “Ne
biçim düş bu?” dedi, “Ben, annen, kardeşlerin gelip
önünde yere mi eğileceğiz yani?” Yaratılış 37:9-10
(Not: Yusuf’un on iki değil de, on bir yıldız
görmüş olmasının sebebi on ikinci yıldızın kendisi
olduğundan dolayıdır. On bir yıldız, on ikinci yıldız
olan Yusuf’un önünde eğildiler.)
“Doğum vakti yaklaşan gebe kadın Çektiği sancıdan ötürü
nasıl kıvranır, feryat ederse, Senin önünde biz de öyle
olduk, ya RAB. Gebe kaldık, kıvrandık, Rüzgardan başka
bir şey doğurmadık sanki. Ne dünyaya kurtuluş
sağlayabildik, Ne de dünyada yaşayanları yaşama
kavuşturabildik.” Yeşaya 26:17-18 (bkz. Hoşea 2:1-23)
Kadının İsrail olduğunu kanıtlamak için son olarak Vahiy
12:6’ya bakalım:
“Kadınsa çöle kaçtı. Orada bin iki yüz altmış gün
beslenmesi için Tanrı tarafından hazırlanmış bir yeri
vardı.”
Rabbimiz İsa Mesih’in Yahudi izleyicilerine söylemiş
olduğu şu sözlere dikkat edelim ve bu sözleri yukarıdaki
sözlerle karşılaştıralım:
“Peygamber Daniel’in sözünü ettiği yıkıcı iğrenç şeyin
kutsal yerde dikildiğini gördüğünüz zaman -okuyan
anlasın- Yahudiye’de bulunanlar dağlara kaçsın.” Matta
24:15-16
Bu ayetlerden de anladığımız gibi, Meryem hiçbir zaman
Şeytan’dan kaçarak çöle, dağlara sığınmamıştır (orijinal
metinde Şeytan’dan “Ejderha” diye bahsedilmektedir). Son
zamanlarda Mesih karşıtı gelip zulümlere başladığında
Yahudiler’in başına gelecek olan budur (Sadece ve
yalnızca Kutsal Yazılar’a önem veren anlasın!-okuyan
anlasın-).
(Not: Bazıları bu ayeti Roma Ordusu’nun İ.S. 70
yılında Yeruşalim’e gelip Tapınağı yıkması olarak
görüyor; Yahudilikten Hıristiyanlığa geçmiş olan birçok
kişi Galile Denizi’nin yakınlarındaki küçük bir kasaba
olan Pella’ya kaçmışlardır.)
Ayrıca, The New Catholic Encyclopedia (Yeni Katolik
Ansiklopedisi- Basım: 1967, Cilt 7, Sayfa: 378-281) adlı
Katolik ansiklopedisi, yapmış olduğu açıklamalarla
Meryem’in günahsız doğmuş olduğu öğretisinin Kutsal
Yazılar’a dayanmadığını itiraf ediyor:
“...Meryem’in günahsız doğumu Kutsal Yazılar’da
öğretilmemektedir… İlk Kilise Babaları Meryem’in her
Hıristiyan gibi kutsal olduğuna inanıyorlardı, ama
Meryem’i günahsız saymıyorlardı… Bu inancın tam olarak
ne zaman ortaya çıkmış olduğu hakkında tam bir tarih
vermek mümkün değil, fakat Meryem’in günahsızlığı inancı
8. ve 9. yüzyılda öğretilmeye ve savunulmaya
başlanmıştır… [1854’te Papa 9. Pius bu doktrini
tanımlamıştır] ‘En Bereketli Bakire Meryem anne rahminde
döllendiği andan itibaren orijinal günahın lekesinden
korunmuş ve günahtan etkilenmemiştir.’”
Oxford Üniversitesi’nde kilise tarihi profesörü olan
J.N.D. Kelly’ye göre Ireneaus, Tertulyan ve Origen gibi
Kilise Babaları Meryem’in günah işlediğine ve hatta
Mesih’ten şüphe bile duymuş olduğuna inanmışlardır. (Early
Christian Doctrines, İlk Hıristiyan Doktrinleri,
sayfa 493)
Ünlü Katolik teologlarından Ludwig Ott bile şu itirafta
bulunuyor: “Kilise’nin ne Grek Babaları, ne de Latin
Babaları Meryem’in “Günahsız Olarak Doğmuş” olduğu
öğretisini benimser. Hatta bu öğretiye karşı
çıkmışlardır. Onlara göre Meryem herkes gibi
günahlıydı.” (Ludwig Ott, Fundamentals of Catholic
Dogma,- Katolik Öğretisinin Temelleri- Basım:1960,
sayfa 201)
Meryem’in “Günahsız Olarak Doğmuş” olduğu öğretisine
karşı çıkan kilise babalarının listesi oldukça
kabarıktır: Agustin, Chrysostom, Eusebius, Ambrose,
Anselm, Thomas Aquinas, Bonaventure, Kardinal Cajetan ve
Papa Büyük Gregory ve Papa 3. Innocent. (Papalar
arasında görüş ayrılığına dikkat edin!).
Ludwig Ott ayrıca şu konunun altını da çiziyor:
“Meryem’in ölmeden bedensel olarak göğe alınmış olduğu
fikri ilk olarak beşinci/altıncı yüzyıllarda yazılmış
olan “Transitus Söylevleri’nde” ortaya
atılmıştır. Gerçek olduğu şüpheli, hatta uydurmalarla
dolu bir yazı olma ihtimali olan bu söylevler, o
zamanlarda imanlılara teşvik olmak maksadıyla
yazılmıştır. Bu söylevlerin amacı, gerçekleri anlatmak
değil, imanı güçlendirmek olduğundan bir çok efsanevi
konudan sanki gerçekmiş gibi söz etmektedir.” (Ludwig
Ott, Fundamentals of Catholic Dogma,- Katolik
Öğretisinin Temelleri- Basım:1960, sayfa 209-210)
Bu “Transitus Söylevleri”(transitus narrative)
Anadolu’nun Dede Korkut hikayelerine ve Ergenekon
Destanı’na benzemektedir. Transitus söylevleri ortaya
çıktığı sıralarda Roma’nın Papası olan Gelasius
bu söylevleri lanetlemiştir!
Katolik ilahiyatçı Ludwig Ott’a göre, her Katolik
ilahiyatçı Meryem’in ölmeden göğe alınmış olduğuna
inanmaz ve Meryem’in de diğer ölümlüler gibi “geçici
olarak öldüğünü” ileri sürerler. (Ludwig Ott,
Fundamentals of Catholic Dogma,- Katolik Öğretisinin
Temelleri- 1960, sayfa.207)
Aslında, Meryem’in ölmeden bedensel olarak
göğe alınmış olduğu doktrini 1950 yılında
Papa XII. Pius tarafından resmen Roma Katolik
Kilisesi’nin öğretisi olarak kabul edilmiştir.
Bu öğreti 1950’de önce resmi Katolik öğretisi
değildi. Mesih’ten sonra neredeyse yirmi
yüzyıl geçtikten sonra böyle bir karar almayı
gerekli görmüşlerdir!
3-
Daimi Bakire
İsa Mesih’in doğumundan sonra Meryem’in bakire olarak
kaldığı doktrini Kutsal Kitap’ta öğretilmemektedir.
Matta 1:25’te
şunu okuyoruz:
“Ama oğlunu doğuruncaya dek Yusuf ona dokunmadı. Doğan
çocuğun adını İsa koydu.”
Burada kullanılan “dek, kadar” kelimesi için kullanılmış
olan Grekçe kelime “eos ou” keşimesidir. “Eos
ou” kelimesi burada kullanılan temel fiilin sona
erdiğinin ve durumun değişip artık farklı bir durumun
ortaya çıkmış olduğunun göstergesidir.
İncil’den iki örnek, bu durumu çok daha açık bir şekilde
anlamamızı sağlayacaktır:
“Dağdan inerlerken İsa onlara, “İnsanoğlu
ölümden dirilmeden (dirilene kadar-eos
ou) gördüklerinizi kimseye söylemeyin”
diye buyurdu.” Matta 17:9
Rab, görünümünün değişmiş olduğunu kimseye anlatmamaları
konusunda Petrus’u, Yakup’u ve Yuhanna’yı uyarmıştı(ayet
1-8). Fakat, Mesih dirilip göğe alındıktan sonra, kime
isterlerse söyleyebilirlerdi.
(bkz. 2 Petrus 1:16-18).
“Ben de Babam'ın vaat ettiğini size göndereceğim. Ama
siz, yücelerden gelecek güçle kuşanıncaya dek(eos ou)
kentte kalın.” Luka 24:49
Tanrı’nın vaat etmiş olduğu Kutsal Ruh’u
aldıktan sonra İsa’nın öğrencileri kentte
kalmamışlardı. Bundan sonra İsa’nın kendilerine
buyurduğu gibi Yeruşalimden, Yahudiye’ye,
Samiriye’ye ve dünyanın dört bir bucağına
kadar gidip İsa Mesih’in Kurtuluş Müjdesini
anlatmışlardır.
(bkz. Elçilerin İşleri 1:8)
Doğal olarak eos ou kelimesi, durumun sonunda
değişeceği ve aynı kalmayacağı anlamına geliyor.
İşte,
Matta 1:25’te
Meryem bakire olarak doğum yaptıktan sonra, Yusuf’un
Meryem ile cinsel olarak birlikte olduğu
açıklanmaktadır.
Luka 2:6’daki
açıklamaya göre Meryem’in ilk oğlu İsa’ydı. Meryem
Beytlehem’e vadıktan sonra ilk oğlunu dünyaya getiriyor:
“Onlar oradayken, Meryem'in doğurma vakti geldi ve ilk
oğlunu doğurdu.” Eğer Meryem’in tek oğlu olmuş olsaydı,
o zaman
Luka 2:6
“tek oğlunu doğurdu” derdi. Demek ki, Meryem’in İsa’dan
sonra doğurduğu başka çocukları da vardı.
Aslında Kutsal kitap İsa’nın kardeşlerinin olduğunu da
söylüyor:
“Marangozun oğlu değil mi bu? Annesinin adı Meryem değil
mi? Yakup, Yusuf, Simun ve Yahuda O'nun
kardeşleri[Grekçe: adelfoi] değil mi? Kızkardeşlerinin[Grekçe:
adelfai] hepsi aramızda yaşamıyor mu? O halde O'nun
bütün bu yaptıkları nereden geliyor?” Matta 13:55-56
“Bundan sonra İsa, annesi, kardeşleri ve öğrencileri
Kefarnahum'a gidip orada birkaç gün kaldılar.” Yuhanna
2:12
“Bu nedenle İsa'nın kardeşleri O'na, “Buradan
ayrıl, Yahudiye'ye git” dediler, “Öğrencilerin
de yaptığın işleri görsünler… Kardeşleri
bile O'na iman etmiyorlardı… Ne var ki,
kardeşleri bayramı kutlamaya gidince, kendisi
de gitti. Ancak açıktan açığa değil, gizlice
gitti.” Yuhanna 7:3,5,10
“Öbür elçiler gibi, Rab'bin kardeşleri ve Kefas gibi,
yanımızda imanlı bir eş gezdirmeye hakkımız yok mu?” 1.Korintliler
9:5
“Öbür elçilerden hiçbirini görmedim, yalnız Rab İsa'nın
kardeşi Yakup'u gördüm.” Galatyalılar 1:19
Bazı Katolik ilahiyatçıları bu ayetlerle ne
yapabileceklerini bilemediklerinden bu ayetlerde
bahsedilen “erkek kardeş”, “kız kardeş” gibi kelimeleri
“akraba” şeklinde açıklamaya yeltenmişlerdir. “Bu
kişiler İsa’nın kuzenleridir” diyorlardı. Bazı Katolik
ilahiyatçıları halâ bu yorumu savunmaktadır. Fakat,
Katolikler’in saygı duyduğu “The New Catholic
Encyclopedia” (Yeni Katolik Ansiklopedisi), Grekçe
adelfoi ve adelfai kelimelerinin anlamını
şöyle açıklıyor: “Grekçe orijinalinde adelfoi ve
adelfai aynı kandan gelen erkek ve kız kardeşler
anlamına gelir. Grekçe konuşulan dünyada yaşayan
kişilerin İncil’de kaleme aldıkları bu kelimeler Grekçe
bilenlerin anlayacağı bir dilde aynı anneden gelen
kardeşliği anlatmışlardır. İ.S. 4. yüzyılın sonlarına
doğru (İ.S. 380) Helvidius, bugün elimizde bulunmayan
bir eserinde Meryem’i çok çocuklu bir anne olarak ve
diğer çok çocuklu annelere örnek olması için annelerin
annesi olarak göstermiştir. Aziz Jerome, Meryem’in
daimi bekarlığıyla ilgili Kilise’nin geleneksel
inancından yola çıkarak Helvidius’a karşı bir yazı yazıp
(İ.S. 380) bu görüşün halâ Katolikler arasında rağbet
gördüğünü söylemiştir.” (Cilt. IX, sayfa 337).
Eğer İncil yazarlarının bahsettikleri kişiler İsa
Mesih’in “akrabaları” olmuş olsaydılar, o zaman Luka
21:16’da akraba anlamına gelen Grekçe suggenon
kelimesi kullanılırdı.
Ünlü Yahudi tarihçi Flavius Josephus Mesih’in en azından
bir erkek kardeşi olduğunu ve bu kardeşinin de herkes
tarafından çok iyi tanındığını yazıyor:
“O (Ananus) yargıçlar konseyini toplayıp, Mesih olarak
tanınan İsa’nın erkek kardeşi Yakup’u ve diğerlerini
yargıçların önüne çıkarttı. Onları Yasa’yı çiğnemekle
suçlayıp taşlanma cezası verdirtmek istedi. Fakat
şehirdeki konsey çok açık görüşlü ve Yasa’yı çok iyi
bilen kişilerden oluştuğundan Ananus’un hareketinden
hoşlanmadılar ve Ananus böyle bir şeyi bir daha yapmasın
diye onu krala şikayet ettiler.” (Antiquities-Eski
Zamanlar-, Bölüm 20. sıralar 9-1, sayfa 200-20).
Ne yazık ki, geleneksel öğretilerine bağlılığı Kutsal
Yazılar’ın üzerinde tutan Katolik düşünürleri, Meryem’in
İsa’nın doğumundan sonra bakire olmadığına ve İsa’nın
Meryem’den doğmuş kardeşlerinin bulunduğuna
inanmamaktadırlar. Bu görüşlerini destekleyici hiçbir
kanıtları olmamasına rağmen, görüşlerini duygusal bir
şekilde açıklamaya devam edegelmektedirler. Vatikan’ın
yetiştirdiği ilahiyatçıların bu konuda yapabildikleri
tek savunma şudur: İncil’de hiçbir yerde bu çocuklar
için “Meryem’in çocuklarıdır” ifadesi veya “Meryem bu
çocukların annesidir” ifadesi kullanılmamaktadır. İşte
bu yüzden, bu kişilerin İsa’nın kuzenleri olduğu veya
Yusuf’un daha önceki evliliğinden olan çocukları
oldukları sonucuna varmaktadırlar. Tabii ki, Yusuf’un
daha önce evlendiği konusu hayali bir bir konudur ve
aslı yoktur.
Eğer kullandıkları mantık buysa, aynı mantığı kullanarak
bu çocukların babasının Yusuf olmadığını ileri
sürebiliriz. Çünkü, İncil’de hiçbir yerde bu çocuklar
için “Yusuf’un çocukları” veya “Yusuf bu çocukların
babasıdır” ifadesi kullanılmamaktadır. Ortaya attıkları
görüş açıkça non-sequitor olduğundan ve
kendilerini geleneklerinin vardığı sonuca
ulaştırmadığından, koskoca Katolik düşünürlerinin içine
düştükleri mantıksal safsata herkesin gözleri önündedir.
4- Araf
Katolik Görüş:
“Tanrı’nın dostluğu ve nuru içinde ölenler, ama henüz
tam olarak arınmamış olanlar, ebedi esenliklerini
garanti altına almış olmalarına karşın, Cennet
mutluluğuna girmek için gerekli kutsallığı elde etmek
amacıyla öldükten sonra bir arınmadan geçerler.”
“Cehennemliklerin azaplarından tamamen farklı olan
seçilmişlerin bu son arınmasına Kilise Araf
demektedir...”
“Bazı küçük günahlar için yargılamadan önce arındırıcı
bir ateşten geçileceğine inanmak gerekir, çünkü Gerçeğin
kendisi olan Kişi, Kutsal Ruh’a küfür eden ne bu dünyada
ne de öbür dünyada bağışlanmayacaktır, diyor (Mt.
12,31). Buradan bazı günahların bu dünyada, bazılarının
da öbür dünyada bağışlandığı gerçeğini çıkarabiliriz.”
Kutsal Kitap Görüşü:
Kutsal Yazılar’a göre Tanrı’nın armağanı göklerin
egemenliğinde sonsuz yaşamdır. Mesih’e iman edenler
Mesih’in kanıyla aklandıklarından, yaşam armağanına
sahip olanların hiçbirisinin yeni bir aklanma işleminden
geçmesine gerek yoktur. Araf diye bir yerin
varlığını ima etmek, Mesih’in çarmıhta günahlarımız için
dökmüş olduğu kanı küçümsemekten ve yetersiz kılmaktan
başka bir şey değildir.
“İsa şarabı tadınca, “Tamamlandı!” dedi ve başını eğerek
ruhunu teslim etti.” Yuhanna 19:30
“İşte, tek bir suçun bütün insanların mahkûmiyetine yol
açtığı gibi, bir doğruluk eylemi de bütün insanlara
yaşam veren aklanmayı sağladı.” Romalılar 5:18
"... bir doğruluk eylemi (İsa Mesih) de bütün insanlara
yaşam veren aklanmayı sağladı.” Romalılar 5:18
“Böylece şimdi O'nun kanıyla aklandığımıza göre, O'nun
aracılığıyla Tanrı'nın gazabından kurtulacağımız çok
daha kesindir.” Romalılar 5:9
“Böylece Mesih İsa'ya ait olanlara artık hiçbir
mahkûmiyet yoktur.” Romalılar 8:1
“Ama Mesih, gelecek iyi şeylerin başkâhini olarak ortaya
çıktı. İnsan eliyle yapılmamış, yani bu yaratılıştan
olmayan daha büyük, daha yetkin çadırdan geçti.
Tekelerle danaların kanıyla değil, sonsuz kurtuluşu
sağlayarak kendi kanıyla kutsal yere ilk ve son kez
girdi.” İbraniler 9:11-12
“Oysa Mesih günahlar için sonsuza dek geçerli tek bir
kurban sunduktan sonra Tanrı'nın sağında oturdu… Çünkü
kutsal kılınanları tek bir sunuyla sonsuza dek
yetkinliğe erdirmiştir.” İbraniler 10:12,14
“...Oğlu İsa'nın kanı bizi her günahtan arındırır.” 1
Yuhanna 1:7
Gözlemler:
Katolikler şu ifadelerle görüşlerini desteklemeye devam
ediyorlar:
“Eğer bir kişi, aklanma lütfunun alındığını, tövbe
edenlerin suçlarının silinip sonsuz ceza borçlarının
tamamen kaldırıldığını ve göklerin krallığına girmeden
önce, ne bu dünyada ne de Araf’ta geçici bir cezanın
olmayacağını söylüyorsa lanet altındadır (sonsuza dek
lanetlenmiştir).” Trent Konseyi Başkanlığı, Aklanma
Üzerine Hüküm, İ.S. 1547, Kanon 30.
Roma Katolik Kilisesi’ne göre, kurtuluş için Tanrı’nın
lütfunun yeterli olduğunu ve inanlının korunduğunu
söylemek sapkınlıktır! (Bu makalenin yedinci maddesine
bkz.)
Araf öğretisi sadece Kutsal Kitap’a karşı olan bir
öğreti değil, fakat aynı zamanda bazı Grek
ilahiyatçıları tarafından Grek paganizminden alınmış bir
öğretidir. Araf konusuyla ilgili aşağıdaki alıntılar
“Dictionary of the Christian Church” (Hıristiyan
Kilisesi Sözlüğü) adlı kitaptan alınmıştır.”
Tertulyan
(İ.S. 160-220) Ölüler için dua eden ilk ilahiyatçılardan
olmasına rağmen, ölüler için dua etmenin Kutsal
Yazılar’a dayanmadığını itiraf etmiştir.
İskenderiyeli Klement
(İ.S. 150-220) Ölüm yatağında yatanların gelecek yaşam
için yataklarının, arındırıcı ateşle kutsanmasından
bahsediyor. Üçüncü yüzyılın başlarındaki kilisede,
vaftiz sonrası işlenen günahların sonuçları üzerine
tartışmalar çıkmıştı. Bu tartışmalar sonucu ortaya
atılan bir görüş “ölümden sonra araf terbiyesi”
görüşüydü. Bu görüş Klement zamanında İskenderiye,
Mısır’da ortaya atılmıştı.
Agustin
(İ.S. 354-430) Yaşamdan sonra acı çekerek aklamayı
öğretiyordu. Araf kavramı,
Agustin ve Büyük Gregory’nin etkileriyle Batı’ya
(İtalya) ve Batı Afrika’ya yayılmış oldu.
Büyük Gregory
(İ.S. 540-604) İ.S. 590-604 arasında Roma piskposuydu,
yani Roma’nın Papası’ydı. Araf öğretisinin Batı
dünyasına yayılmasını sağlayarak, bu öğretiyi popülarize
atmiş ve geliştirmiştir.
Platon (Eflatun)
(İ.Ö. 427-347) Orfeus öğretmenlerinden bahsetmiştir, “Bu
kişiler zengin adamın kapısına üşüşürler, ve ellerinde
büyük bir gücün bulunduğuna ikna etmeye çalışırlar. Bu
gücün göklerden geldiğini ve bu güç sayesinde kurbanlar
kesip özel dualar ettiklerini iddia ederler. Bu
kurbanlar ve özel dualar sayesinde, bir kişinin
atalarının ve ölmüş akrabalarının işlediği suçların
yerini almış olduğunu söylerler... Bu öğretinin sırları,
bizleri gelecek dünyanın acılarından kurtarır. Eğer bu
suçlarla ilgili bir şey yapılmazsa ölüler çok feci bir
sonla cezalandırılırlar.” Man and His Gods (İnsan
ve Tanrıları), Sayfa 127
Yeni Katolik Ansiklopedisi (The New Catholic
Encyclopedia) şöyle diyor: “Sonuç olarak, Katolik Araf
doktrini Kutsal Kitap’a değil, geleneklere
dayandırılır.” (XI. Cilt, Sayfa 1034).
“Kilise Cennet ve Cehennem’le ilgili orta noktayı
desteklemek için gelenekleri temel almıştır.” (U.S.
Catholic, ‘ABD’li Katolikler’in çıkardığı bir
dergi’, Mart, 1981, Sayfa 7)
5- Heykeller (İkonalar)
Katolik Görüşü:
“Kiliselerimizde ve evlerimizde bulunan dinsel resimler
Mesih’in gizine olan inancımızı uyandırmak ve onu
beslemek içindir. İsa’yı gösteren İkona(heykel) ve
esenlik eserleri aracılığıyla aslında bizler İsa’ya
tapıyoruz. Tanrı’nın Annesi’ni, azialeri ve melekleri
gösteren ikonalar(heykeller) aracılığıyla da onlarda
gösterilen kişilere saygı gösteriyoruz.” Sayfa 297,
#1192
Kutsal Kitap Görüşü:
“Kendine yukarıda gökyüzünde, aşağıda yeryüzünde ya da
yer altındaki sularda yaşayan herhangi bir canlıya
benzer put yapmayacaksın. Putların önünde eğilmeyecek,
onlara tapmayacaksın. Çünkü ben, Tanrın RAB, kıskanç bir
Tanrı'yım. Benden nefret edenin babasının işlediği suçun
hesabını çocuklarından, üçüncü, dördüncü kuşaklardan
sorarım.” Mısır’dan Çıkış 20:4,5
“Tanrınız RAB'bin nefret ettiği dikili taş (heykel)
dikmeyeceksiniz.” Yasanın Tekrarı 16:22
“Ama şimdi size şunu yazıyorum: Kardeş diye bilinirken
fuhuş yapan, açgözlü, putperest, sövücü, ayyaş ya da
soyguncu olanla arkadaşlık etmeyin, böyle biriyle yemek
bile yemeyin.”
1 Korintliler 5:11
“Öyleyse ne demek istiyorum? Puta (heykele) sunulan
kurban etinin bir özelliği mi var? Ya da putun
(heykelin) bir önemi mi var? Hayır, yok! Dediğim şu:
Putperestler kurbanlarını Tanrı'ya değil, cinlere
sunuyorlar. Cinlerle paydaş olmanızı istemem.” 1
Korintliler 10:19-20
“Şunu kesinlikle bilin ki, fuhuş yapanın, pisliğe düşkün
olanın ya da putperest demek olan açgözlü kişinin,
Mesih'in ve Tanrı'nın Egemenliği'nde mirası yoktur.”
Efesliler 5:5
Gözlemler:
Tanrı’nın Sözüne göre, heykele tapmak (putperestlik)
açıkça cinlere tapmaktır. Buna rağmen bazı Katolikler
kendilerini savunmak için, Tanrı’nın bile antlaşma
sandığının yanına ve Süleyman’ın tapınağına keruv
şeklinin konulmasına izin verdiğini ve buna putperestlik
demediğini ileri sürerler.
(bkz. Mısırdan Çıkış 25:1-22; 1 Krallar 6:23-38).
Tanrı, Eski Antlaşma’da Musa’ya ve Süleyman’a bu
şekilleri yapmasını söylemiştir, fakat aynı zamanda hiç
kimsenin bu şekillere değer vermemesini de istemiştir.
Tanrı, Musa’yla Süleyman’ı bir kereliğine mahsus olmak
şartıyla bu şekilleri yaptırmakla görevlendirmişti,
fakat Kilise’ye bir kereliğine bile, hiçbir zaman böyle
bir görev vermemiştir. Ayrıca Yahudiler hiçbir zaman
Keruv şekillerinin önünde diz çökmemişlerdir. Buna
rağmen Katolikler kiliselerine yerleştirdikleri her
heykelin önünde diz çökmektedirler.
Sonuç olarak, tarihte bir ara Roma Katolik
geleneklerinden bazı gelenekler bile putlara veya
şekillere tapınmaya karşıydı. Katolikler’in düzenlemiş
olduğu Frankfurt Konseyi’nde şöyle yazıyor:
“Kilise babalarında veya peygamberlerde heykellere,
putlara tapınıldığını görmüyoruz. İlk Kilise şekillerin
önünde dua edilmesini ve heykelden putlara tapınılmasını
yasaklamıştır. Epifanus ve Agustin de Sidonlular
arasında yaygın olan heykellere ve şekillere dua etmeyi
sapık öğreti olarak tanımlamışlardır.”
6- Papaza Günahları İtiraf Etmek
Katolik Görüşü:
"Papaza günahları itiraf etmek Tövbe sırrının temel bir
bölümünü oluşturur.” Sayfa 354, #1456
“Tanrı’yla ve Kilise’yle barışmak isteyen kişi, daha
önce itiraf etmediği ve iyi bir vicdan muhasebesinden
sonra anımsadığı bütün ağır günahlarını papaza itiraf
etmelidir.” Sayfa 362, # 1493
Kutsal Kitap Görüşü
“Günahımı açıkladım sana, Suçumu gizlemedim. “RAB'be
isyanımı itiraf edeceğim” deyince, Günahımı, suçumu
bağışladın.” Mezmur 32:5
“.... Tanrı'dan başka kim günahları bağışlayabilir?”Markos
2:7
“Ama günahlarımızı itiraf edersek, güvenilir ve adil
olan Tanrı günahlarımızı bağışlayıp bizi her kötülükten
arındıracaktır.” 1 Yuhanna 1:9
Gözlemler:
Roma Katolik Kilisesi’nin doktrinini yalanlayan Kutsal
Kitap, sadece ve yalnızca Tanrı’nın günahları
bağışlayacağını ve günahların sadece Tanrı’ya itiraf
edilmesi gerektiğini açıklıyor. Katolik ilahiyatçıları
Yuhanna 20:22-23’ü ileri sürerek buna karşı çıkıyorlar:
“Bunu söyledikten sonra onların üzerine üfleyerek,
“Kutsal Ruh'u alın!” dedi. “Kimin günahlarını
bağışlarsanız, bağışlanmış olur; kimin günahlarını
bağışlamazsanız, bağışlanmamış kalır.”
Bu ayetlere kendi geleneklerinin önyargısıyla bakan
Katolik ilahiyatçıları, bu ayetlerin Roma Katolik
Kilisesi’nin otoritesini güçlendirdiğini iddia
etmektedirler. Katolik ilahiyatçılarına göre Katolik
Kilisesi’nin yetkisi ve Papalık kurumu
Matta 16:18-19’da
Kaya olarak tanımlanan Elçi Petrus’tan gelmektedir. İşte
bu nedenle Katolik Kilisesi, Papa’dan almış olduğu
yetkiyle günahları bağışlayabileceğini iddia eder.
Tarihsel gerçeklere göre, Papalık kurumunun Elçi
Petrus’tan Roma’daki bir otoriteye akrarılmış olduğu
iddiası uydurma bir taht kavgasından başka bir şey
değildir (Ayrıntılar için 8. Madde’ye bkz.). Yetkisine
temel arayan Papalık kurumunun Petrus’un halefi olduğu
iddiası düzmeceden ibarettir. İkinci olarak, günahların
bağışlandığını söylemek Kutsal Ruh’un yönlendirişiyle
gerçekleşen bir şeydi. Günahları İsa’nın Elçileri değil,
Kutsal Ruh’un kendisi bağışlıyordu. Elçiler kendi
keyiflerine göre “günahlarını bağışlıyorum”
diyemezlerdi. Tanrı’dan başka kimse günahları
bağışlayamaz.
Yuhanna 20:22-23’ün
orijinal Grekçesine baktığımızda, günahların
bağışlanması kararının Tanrı tarafından verilmiş
olduğunu görüyoruz. Bu ayetlerin Grekçe yapısı,
günahların önce Tanrı tarafından bağışlandığını ve sonra
da Kutsal Ruh tarafından elçilere açıklandığını ima
ediyor.
“Kimin günahlarını bağışlarsanız, bağışlanmış olur
(zaten bağışlanmıştır); kimin günahlarını
bağışlamazsanız, bağışlanmamış kalır (zaten
bağışlanmamıştır).”
Burada kullanılan geçmiş zamana dikkat edin. Elçilerin
ilanından önce günahlar zaten bağışlanmıştır. Elçiler,
sadece Tanrı’nın bağışladığı günahların affedilmiş
olduğunu ilan edebilirlerdi. Kutsal Ruh, Tanrı’nın
bağışlamamış olduğu kişilerin kimler olduğunu elçilere
gösteriyordu. Bu karar elçilerden değil, Kutsal Ruh’un
yönlendirmesinden geliyordu.
“Çünkü konuşan siz değil, aracılığınızla konuşan
Babanız'ın Ruhu olacak.” Matta 10:20
“Ruhsal kişilere ruhsal gerçekleri açıklarken, Tanrı'nın
lütfettiklerini insan bilgeliğinin öğrettiği sözlerle
değil, Ruh'un öğrettiği sözlerle bildiririz.” 1
Korintliler 2:13
Elçiler’in açıkladığı Kurtuluş Müjdesi’ne iman edenlerin
günahları zaten bağışlanmıştır. Bu Müjde’yi
reddedenlerin günahları ise bağışlanmamıştır. İşte
Kutsal Ruh, Elçilere bu gerçeği açıklamıştır.
“Petrus onlara şu karşılığı verdi: “Tövbe edin, her
biriniz İsa Mesih'in adıyla vaftiz olsun. Böylece
günahlarınız bağışlanacak ve Kutsal Ruh armağanını
alacaksınız.” Elçilerin İşleri 2:38
Kutsal Yazılar’daki bu öğreti Katolik sisteminin tam
tersidir. Çünkü hiç kimse İsa’nın elçilerine gidip
günahlarının affedilmesini istememiştir. Kutsal
Yazılar’da hiç kimse günahlarının elçiler tarafından
affedilmiş olduğunu iddia etmemiştir.
(bkz. Markos 2:2-12; Luka 7:36-50)
7- İşlerle Kurtuluş
Katolik Görüşü
“Kilise Yeni Antlaşma’daki Kilise sırlarının inanlıların
esenliği(kurtuluşu) için gerekli olduğunu söyler.” Sayfa
283, # 1129.
Not:
Türkçe’ye “inanlıların esenliği” olarak çevrilmiş olan
kelime, orijinalinde “inanlıların kurtuluşu”
olarak geçmektedir.
Kutsal Kitap Görüşü
“İman yoluyla, lütufla kurtuldunuz. Bu sizin başarınız
değil, Tanrı'nın armağanıdır. Kimsenin övünmemesi için
iyi işlerin ödülü değildir.” Efesliler 2:8-9
“Ama Kurtarıcımız Tanrı iyiliğini ve insana olan
sevgisini açıkça göstererek bizi kurtardı. Bunu
doğrulukla yaptığımız işlerden dolayı değil, kendi
merhametiyle, yeniden doğuş yıkamasıyla ve Kurtarıcımız
İsa Mesih aracılığıyla üzerimize bol bol döktüğü Kutsal
Ruh'un yenilemesiyle yaptı.” Titus 3:4-6
“Tanrı insanları İsa Mesih'e olan imanlarıyla aklar.
Bunu, iman eden herkes için yapar. Hiç ayrım yoktur.
Çünkü herkes günah işledi ve Tanrı'nın yüceliğinden
yoksun kaldı. İnsanlar İsa Mesih'te olan kurtuluşla,
Tanrı'nın lütfuyla, karşılıksız olarak aklanırlar.”
Romalılar 3:22-24
“Yine de insanın Kutsal Yasa'nın gereklerini yaparak
değil, İsa Mesih'e iman ederek aklandığını biliyoruz.
Bunun için biz de Yasa'nın gereklerini yaparak değil,
Mesih'e iman ederek aklanalım diye Mesih İsa'ya iman
ettik. Çünkü hiç kimse Yasa'nın gereklerini yaparak
aklanmaz.” Galatyalılar 2:16
Gözlemler:
İnsanın günahları iyi işlerinden fazla olduğundan, insan
kurtuluşunu iyi işleriyle kazanamaz. İşte bu nedenle,
İsa Mesih günahlarımız uğruna çarmıha gitmek üzere
yeryüzüne gelmiştir. Rab İsa Mesih, insanlar Tanrı’nın
önünde aklansınlar diye çarmıhta günahlarımızı üzerine
yüklenerek, bizim için kanını dökmüştür. Kurtuluş
Tanrı’nın armağanıdır. Kurtuluşu imanla kabul edenlerin
hepsi bu armağana karşılıksız sahip olmuşlardır.
Gerçek iman kurtarır. Kurtaran iman ise insanları iyi
işler yapmaya ve kutsallaşmaya yönlendirir.
“Çünkü Tanrı'nın bütün insanlara kurtuluş sağlayan lütfu
ortaya çıkmıştır. Bu lütuf, tanrısızlığı ve dünyasal
arzuları reddedip şimdiki çağda sağduyulu, doğru, Tanrı
yoluna yaraşır bir yaşam sürebilmemiz için bizi
eğitiyor. Bu arada, mübarek umudumuzun gerçekleşmesini,
ulu Tanrı ve Kurtarıcımız İsa Mesih'in yücelik içinde
gelmesini bekliyoruz. Mesih bizi her suçtan kurtarmak,
arıtıp kendisine ait, iyilik etmekte gayretli bir halk
yapmak üzere kendini bizim için feda etti.” Titus
2:11-14
“Çünkü biz Tanrı'nın yapıtıyız, O'nun önceden
hazırladığı iyi işleri yapmak üzere Mesih İsa'da
yaratıldık.” Efesliler 2:10
“Öyleyse kardeşlerim, Tanrı'nın merhameti adına size
yalvarırım: Bedenlerinizi diri, kutsal, Tanrı'yı hoşnut
eden birer kurban olarak sunun. Ruhsal tapınmanız
budur.” Romalılar 12:1
“Aynı biçimde, ulakları konuk edip değişik bir yoldan
geri gönderen fahişe Rahav da bu eylemiyle aklanmadı mı?
Ruhsuz beden nasıl ölüyse, eylemsiz iman da ölüdür.”
Yakup 2:25-26
Gerçekten de kurtulmuş olan bir kişi doğal olarak
yaşamında iyi işler sergilemeye başlayacaktır. Başka bir
deyişle, iyi işlerle kurtulmuyoruz, yaptığımız iyi işler
kurtulmuş olduğumuzun göstergesidir.
Not:
(Katolikler’in de hakkını vermeden geçmeyeceğim. Roma
Katolik Kilisesi’ne göre aklanmanın temelinde, Tanrı
tarafından kişinin içine aşılanmış olan ve kişinin iyi
işler yapmasını sağlayan karşılıksız lütuf vardır.)
Roma Katolik Kilisesi’ne göre, Tanrı’nın karşılıksız
lütfunun aşılanması vaftiz aracılığıyla olur ve kişiyi
orijinal günahından arındırarak Tanrı’nın önünde aklamış
olur. Buna rağmen, Vatikan kurtulmuş olanların kötü bir
günah işlediklerinde aklanmalarını kaybedebileceklerini
öğretmektedir. Katolikler’in Trent Konseyi’nin 15.
Bölümünün altıncı kısmında şöyle diyor:
“Her ölümcül günahla lütuf kaybolmuş olur, fakat iman
yerinde kalır. İnsanları iyi sözlerle kandıran ince
fikirli bazı kurnazlara karşı aklanmanın sadece
itaatsizlikle değil, aynı zamanda, iman kaybolmasa da,
ölümcül günahlarla da kaybedilebileceğini göstermek
gerekir. Bu nedenle, evlilik dışı ilişkide bulunanlara,
zina edenlere, homoseksüellere, yalancılara, hırsızlara,
başkasının malına göz dikenlere, küfürbazlara,
başkalarından zorla para toplayanlara ve diğer ölümcül
günahları işleyenlere karşı kutsal yasa doktrinini
savunarak ilahi lütfun da yardımıyla Mesih’in lütfundan
ayrıldıklarını, kurtuluşlarını kaybettiklerini
söylemeliyiz.”)
İşte bu sebeple, Romalı Katolikler tarafından lütuf,
kurtuluşu garantiye almadan, inanaları güçlendiren bir
metod olarak görülür.)
8- Papa: Mesih’in Vekili
Katolik Görüşü
“Nitekim, Papa’nın Kilise üzerinde Mesih’in Vekili ve
bütün Kilise’nin Çobanı olarak her zaman serbestçe
uygulayabileceği yüce ve evrensel tam yetkisi vardır.”
Sayfa 227, #882
“Episkoposlar kurulunun lideri Papa, bütün inanlıların
doktoru ve çobanı olarak kendi görevi gereği bu
yanılmazlık yetkisini –kardeşlerini imanda pekiştirmek
amacıyla- iman ve ahlakla ilgili doktrinin bir
noktasını, kesin bir kararla resmen beyan ederek
kullanır. (…). Kilise’ye vadedilmiş yanılmazlık yetkisi
Petrus’un halefi ile birlik içinde iken özellikle de bir
Ökümenik Konsil’de yüce yetkisini kullanan episkoposlar
birliğinde de vardır. Kilise, Yetkili Kurulu’yla
birlikte “bir şeyin Tanrı tarafından açınlanmış” ve
Mesih’in bir öğretisi olduğunu ileri sürüyorsa, böylesi
tanımlamaları “imana olan itaat içinde benimsemek
gerekir”. Bu yanılmazlık Tanrısal Vahyin emanetinin
kendisine kadar uzanır.” Sayfa 229, # 891
14. yüzyılda yaşamış olan Papa Boniface bir Papalık
Fetvası’nda (Unam Sanctum) şöyle diyor:
“Bundan dolayı şunu kesinikle ilan ediyoruz,
tanımlıyoruz ve ifade ediyoruz ki; insanların kurtuluşu
için Roma’nın ruhani önderine (Papa’ya) tabi olmaları
şarttır. Papa’ya itaat etmeyen kurtulamaz.”
Kutsal Kitap Görüşü:
Öğretmen Kutsal Ruhtur:
“Ama Baba'nın benim adımla göndereceği Yardımcı, Kutsal
Ruh, size her şeyi öğretecek, bütün söylediklerimi size
hatırlatacak.” Yuhanna 14:26
“Ne var ki O, yani Gerçeğin Ruhu gelince, sizi tüm
gerçeğe yöneltecek…” Yuhanna 16:13
“Ben de Baba'dan dileyeceğim. O sonsuza dek sizinle
birlikte olsun diye size başka bir Yardımcı*, Gerçeğin
Ruhu'nu verecek.” Yuhanna 14:16
“İnsanın düşüncelerini, insanın içindeki ruhundan başka
kim bilebilir? Bunun gibi, Tanrı'nın düşüncelerini de
Tanrı'nın Ruhu'ndan başkası bilemez.” 1 Korintliler 2:11
Gözlemler:
Gerçek Hıristiyanların yüreğinde yaşayan Papa
değil, Kutsal Ruhtur. Gerçek Hıristiyanları yönlendiren,
onlara doğruyu yanlışı öğreten ve sonsuza dek
kilisesiyle birlikte olacak olan Papa değil, Kutsal
Ruhtur! Tanrı’nın sonsuz hikmetini Papalık kurumu değil,
sadece Tanrı’nın Kutsal Ruh’u açıklar. Tanrı’nın yazılı
Sözü olan Kutsal Kitap’ı Mesih dönene dek Kilisesini
kutsal tutmak üzere Kilisesine veren Papa değil, Kutsal
Ruhtur.
| 